به ياد همه معلم هايم .به اويي كه به سر دار رفت و به اويي كه در جنگ مثله شد !

يادتان باشد ديكته مهم ترين چيزي است كه بايستي هر شاگردي بداند بماند كه شاگردان بايستي فقط ديكته بنويسند اما ديكته گفتن كار تنها معلم ها نيست . همه اين جا ديكته مي گويند بي غلط و اين جا همه ديكته مي نويسم بي غلط اما پر از دروغ اين جا همه ديكته مي گويند حتي معلم ها !
درس اول ديكته بود دفتر ها گشوده مداد ها تيز و گوش ها تيز تر تيز هوشي از چشم كودكان كلاس مي باريد و زردناي گشنگي نيز
- بابا نان داد !
آقا اجازه : اين دروغ است !
- بنويس
شما مگر نگفته بوديد كه دروغ بد است دروغ كه كتبي و شفاهي ندارد دروغ فقط مصلحتي است كه آن را هم ما نمي توانيم بگوييم ! اين مخصوص بعضي هاست !
بنويس:
بابا نان داد بچه!
دروغ است آقا ! بابا صبح رفت كه نان بگيرد اما نانوا ديگر نان قسطي نداد گفت دولت گران كرده صرف نمي كند به قسط نان دادن ما فقط چاي خورديم امروز !
بنويس:
آن مرد آمد
اجازه اين هم دروغ است آن مرد رفت! آني هم كه قرار بود بيايد هنوز نيامده است اصلا معلوم نيست كه بيايد !
- آن مرد با اسب آمد
اقا اين هم دروغ است آن مرد با ماشين آمد و اسب ما را هم با خود برد
بنويس: آن مرد در باران آمد
آقا امسال باران نيامد علف ها سوخت بابامون ديد گوسفند ها دارن مي ميرن همشو به بندار فروخت
بنويس دارا انار دارد
بله اقا اين حرف راستي است دارا همه چيز دارد حتي انار !
- سارا كتاب دارد
- بله آقا سارا كتاب خوبي دارد تو كتاب سارا حرف هاي خيلي قشنگي نوشته است پشت جلد كتابش هم با خط خوش نوشته اند عدالت !

............................
- عباث !

سردار رادان: “قرار گرفتن چکمه بر روی شلوار به دلیل نشان دادن بخشی از برجستگی بدن از مصادیق شرع است و تبرج به حساب می آید.”

آیتالله جوادی آملی: “دانشمندان فیزیک، شیمی، بارانشناسی و زمین شناسی بدون پسوند اسلامی نفهمند.”

حسنی، امام جمعه ارومیه: “اگر فرد مشرکی را وقتی فهمیدیم که واقعاً مشرک شده، باید او رابسوزانیم؛ اگر با گلوله هم بود اشکالی ندارد.”

امام جمعه شیراز: “گرانی خانه باعث شد جوان پاک ما به جای مسکن، دوست دختر و دوست پسر بگیرند.”

شکوفه گلخو، رییس دانشگاه الزهرا: “بدحجابی زنان موجب فعال شدن غده هیپوفیز مردان در تولید مثل میشود.”

قرائتی: “ما آخوندها همیشه مثل گاز اشک آور عمل می کنیم؛ فقط بلدیم گریه مردم را در آوریم.”

احمدی نژاد: “ما یک کشور آزاد هستیم.”

سید حسین مرعشی: “احمدی نژاد نه فقط معجزه هزاره سوم، که معجزه هزاره چهارم هم هست.”

امام جمعه تبریز: “علت زلزله اخیر تبریز، اظهارات اعلمی نماینده تبریز در مورد سیدالشهدا بود.”

آیت الله خزعلی: “حجاب موجب بالا رفتن معدل دانشجویان میشود.”

احمدی نژاد: “در ایران همجنسگرا نداریم.”

آیت الله امینی، امام جمعه قم: “سنگسار باید علنی باشد.”

احمدی نژاد: “ایران قدرت اول جهان است.”

آیت الله حسنی: “اگر مومنین غسل جمعه را انجام ندهند مشکلات کمبود گاز مرتفع می شود.”

وزیر مسکن: “ساکنان شهرهای بزرگ امیدی به خانه دار شدن نداشته باشند.”

وزارت اطلاعات: “سنجابهای جاسوس در مرز دستگیر شدند.”

احمدی نژاد: نفت را سر سفره مردم می آوریم، … بعد از انتخابات: “نفت خوردنی نیست که سر سفره ها بیاوریم.”

الهام، سخنگوی (وقت) دولت: “نفت را سر سفره مردم نمی آوریم، بوی بد می دهد.”

مسئولین نیروی انتظامی در ملاقات با یک گروه از وزارت کشور آلمان آمادگی خود را برای تامین امنیت بازیهای جام جهانی (در آلمان) اعلام کردند.

اسماعیل ططری، نماینده سابق کرمانشاه: “آلمانی ها اگر بشر بودند یک زن رقاص رئیسشان نمی شد.”

احمدی نژاد: ” اینها …. به اندازه بزغاله هم از دنیا فهم و شعور ندارند.”

علی لاریجانی در جریان رسیدگی به پرونده هسته ای ایران: “با شکلات راضی نمی شویم.”

لاله افتخاری، نماینده مجلس شورای اسلامی: “در سرزمین اسلامی نباید یک مریض زن بدست نامحرم مداوا شود.”

شکراله عطارزاده، نماینده مجلس هفتم: “کوندالیزا رایس یک پیر دختر امریکایی ولگرد است که ناکامی های جنسی وی موجب عقده شده است.”

سخنگوی دولت، پس از تصویب لایحه بودجه: “دولت مسئول گرانیهای سال آینده نخواهد بود.”

وزیر کشور (در مورد انتخابات): ” آنقدر که به فکر آفتابه لگن هستیم به فکر تقویت محتوای برنامه ها نیستیم.”

احمدی نژاد: “امریکا به ایران حمله نمی کند چون من مهندسم و مسائل را تحلیل می کنم.”

احمدی نژاد: “یه دختر بچه دو ساله … زبونشنون اسپانیولیه .. یه نیگاه کرد به من، گفت: “این محموده ، این محموده.”

احمدی نژاد: “یکی از شخصیتهای شرق آسیا، از مسئولین درجه یک اومد به دیدن ما ..خلاصه حرفش این بود که اومده بود زنبیلش رو بذاره تو صف بگه ما مشتری شما هستیم.”

احمدی نژاد: “دختر ۱۶ ساله ای در خونه شون انرژی هسته ای را کشف کرده.”

حجت الاسلام و المسلمین مهدی پور، محقق و پژوهشگر مهدویت: “رواج بی بندو باری در یک جامعه باعث بروز زلزله می گردد

اسم آقای عباس جعفری رو شنیده بودم
وبلاگ آزاد کوهش رو هم دیده بودم
یه وبلاگ با عکسهای زیبا و ...
تا اینکه اومدن نشست روز جهانی کوهستان
یه متنی داشتن برای خواندن
از لطافت کوه سهند و گلها و عقابها شروع شد
شروع جالبی بود
و به خشونت کلاشینکف داران عقاب کش داشت به اتمام می رسید
خوب بود داشتم لذت می بردم
از این همه احساس
از این همه خوبی
از این همه حمایت از محیط زیست و طبیعت
نمیدونم یه هو چی شد
فکر کنم !!!
فکر هم کردم
بازم نفهمیدم یه هو چی شد
که لای گفته ها عباس و شنیده های خودم عرب سوسمار خور شنیدم .
داغ کردم !

http://www.shamoni.blogfa.com/

پورياي عزيز!


از این که فرد نکته بین و دقیقی به حرفهای من گوش داده خوشحالم. چرا كه خوب ميدانم اين روز ها همه چيز در اطراف ما بيشتر به تفنن مي گذرد تا دقت وواكنش .
قرار نیست نوشته های من فقط به گل و بلبل هایی بپردازد که متاسفانه امروزه همان باقي گلهایش رادارند از ریشه بیرون می کشند وبلبل هایش را هم با همان کلاشینکف های مذکور كشته اند و یا از سر اين باغ پرانده اند.
هيچ گاه بر سر آن نبوده ام كه تنها به توصيف اطرافم بپردازم . براي من طبيعت خالي از انسان ها به هيچ نمي ارزد بماند كه گاه براي فرارازانسان ! هاي اطرافم به خلوتي و كنجي و دنجي راه مي برم اما در همان كنج و دنج ها هم آدميان شريفي را مي شناسم كه دل تنهايي ام با آن هاست كه تازه مي شود بر بساط كوچك اما مهربانشان قند و چايشان را با من سهم كرده اند و لقمه اي از كماج شان شكانده ام. به حرف هايشان گوش داده ام با آن ها خنديده ام و غم هاشان سوزن به چشمانم آورده و باز گشته ام با كوله باري از اندوه پر . نه هيچگاه نخواسته ام نتوانسته ام كه توصيف گر صرف فضايي باشم كه به تعبير سهراب دل تنهايي مان را را در آن جا تازه كرده ايم! چرا كه در توصيف طبيعت اين سرزمين غول هايي همچون منوچهري و عنصري و فرخي وانوري به اندازه كافي سخن در داده اند كه تا اخر دنيا كافي است اما چه فایده از توصیف طبيعت اين سرزمين وقتی که نشسته باشی و ببینی که خاک وطنت را به توبره می برند ( من این رقم را به چشم خویش در جزیره خوب هرمز دیده ام) و تو به عنوان یکی از اهالی این سرزمین خاموش بمانی! نه توصيف طبيعت به كار من نمي ايد . اما در مورد مردمان اين سرزمين به لحاظ گرايشي كه به شناخت اين آب و خاك داشته ام مردم شناسي را بيشتر دوست داشته ام و به زمينه كاري كه دارم و رشته اي كه گاه آن را در مدارس گردشگري نيز به عنوان تجربياتي ميداني تدريس كرده ام مردم و جوامع ايلي و همچنين اعراب سرزمینم را تا حد توانم سعي كرده ام كه بشناسم مردماني كه دوستشان داشته ام با آنان زيسته ام . در شادي هايشان خنديده ام و با غم هايشان گريسته ام. قشقايي ها به عروسي هايشان خوانده اند مرا. بخت يارم بوده كه بختياري ها به درونشان راهم داده اند و كلاهم داده اند و در سوگ آخرين كلانتر ايل با غلام وبي بي بر سرگور جعفر قلي بابادي زانو زده ام در كردستان در ايلام در بلوچستان بزرگ.آنجا كه فقر قامت كشيده مردانش را نمي خماند در خراسان خودمان و درخوزستاني كه سالهايي از جواني ام را در درآنجا دويده ام آنهم باتفنگ! ميان نخل هاي حميديه بر سر جنازه بهترين فرزندان اين خاك دمي ايستاده ام و بر مادرانشان گريسته ام و ناگريز و ناگزير از مرگ سرگشته به هر سو دويده ام درحور و خور بوده ام و بعد ها با دوربينم وازمنظره ياب تنگش به دلتنگي هاي اعراب شادگان و خزعليه و خضريه وخوردق خيره شده ام بگذار دلتنگانه و دوستانه اعتراف كنم تلخ ترين ديدار ها را در همين عمر نيمه در خوزستان داشته ام سرزميني كه خرج تفريحات و عياشي خيلي ها را مي دهد و خود بر آب زندگي مي كند اما آب براي خوردن ندارد !. مي داني پوريا جان! در اهواز آب خوردن را گالني 200 تومان و در حوالي شادگان گاه تا 400 تومان مي بايستي خريد و تو اگر جاي من باشي كه آب شيرين و خنك سد گتوند را با لوله هايي قطور اززير پايت رد كرده باشند به شيخ نشين هايي كه آري در قديم سوسمار مي خورده اند و امروز رستوران هايشان سر شار از خرچنگ و قورباغه است كه يعني رستوران چيني وايتاليايي و سوشي ژاپني باز هم اينچنين از شنيدن واژه اعراب سوسمار خور سراسيمه مي شدي و يا به قول خودت داغ مي كردي !؟ اگر وقتي داشتي سري بزن به دبي در آنجا خانه اي هست نه به دلگشايي عمارت هايي كه ما در ميان باغ هايمان تا اواخر قاجار داشته ايم . اين تنها ساختماني است كه شيخ دوبي و اجدادش در آن اسكان داشته اند بر ديواراتاق هاي اين عمارت عكس هايي از 50 سال پيش اين سرزمين است .مشتي عرب پا برهنه كه در سايه سار كپر ها زندگي مي كرده اند و بیشترین درآمد مردانشان پاروزني و جاشويي براي بازرگانان ايراني بوده است ! مي بيني طنز قضيه را كه كار دنيا وارونه گشته است . مردان شيخ نشين ها آن روزگار جاشوي بازرگانان ايراني بوده اند كه خليج فارس را تا زنگبار در مي نورديده اند و به تعبير سعدي بزرگ ديباي چيني به روم مي برده اند و گلاب ايراني به سر انديب . به گمانم ديگر بايستي دانسته باشي مرادم از اعراب در آن مقال مردمان شريف عرب زبان سرزمينم نيست همانطور كه لابد مي داني خوزستان تنها جايگاه اعراب ايران نيست رد پاي ايرانيان عرب زبان را تا همين پشت ورامين مي تواني يافت هيچ آيا به بوالقيطاس رفته اي درست همين بيخ گوش پايتخت . اندازه كرده ام از اين جايي كه من نشسته ام درست تا اولين روستاي عرب نشين در جنوب شهر اين پايتخت بيرحم تنهاپنجاه و دو كيلومتر وهشتصد متر فاصله است پس غرض آن نيست كه پنداشته اي حتي ديدم كه خوانندگان مطلبت نيز اين را نيز پي برده اند كه زهر كلامم در آن مقال از كجا نشات گرفته است . حتمن مي داني كه شيخ نشينان آن سوي آب نام نقشه ها را با پول ديگر كرده اند خليج پارس را به درياي عرب تغيير مي خواهند و رئيس دولت و هيئت همراه ش درميان لبخند هايي تميز در دوحه به كنفرانس شان مي نشيند و دم بر نمي اوردند و هيچ كس نمي پرسد : مردك در اجلاسي که 5000 سال تاريخ ميهنت را اينچنين تحريف ميكنند از چه لبخند ميزني !؟
از آن هايي كه نزديكترند بپرس كه كارتي را كه امسال براي تبريك اين سال هاي پر از اندوه و آلوده به رياكاري حاكمان اين سرزمين ساخته ام چه بوده است ؟ آن را برايت خواهم فرستاد تاتونيزببيني تلخندي از همان دخترعرب سرزمين خوزستانم را . خوزستاني كه با خون رفيقانم از دست همان اعراب باز پس گرفته شد تا در اولين فرصت سر دمداران اين خاك در نخستين وواجب ترين حركات انقلابي وسازندگي شان به تعمير چاههای نفت و پالايشگاههايش بپردازند و دو باره بازبساط :

بردن ها و بردن ها و بردن ها
و خوردن ها و خوردن ها و خوردن ها
و كشتي ها و كشتي ها و كشتي ها
و گشتي ها و گشتي ها و گشتي ها

براه شود تا باز هنوز ام سليمه چشمش به دستي باشد كه هر روز عصر از خور آلوده ماهي صيد كند تا اوباز چايش را با همان آب الوده بار كند. تا جاسم به جاي مدرسه ناچار هرروز گاوميششان را به چرا ببرد تا شعيب هر شب از درد و ورم پايش بنالد و صورت معصوم سلمه هزار هزار نقش نيش پشه هاي تالابي به خويش داشته باشد و اين بشود روزگار آن اعرابي كه تو نمي شناسيشان ودر" هيچ و پوچ " ت دل نگران سوسمار خوردنشان باشي! بگذار خبرت كنم كه اگر سرريز شدن فاضلاب پتروشيمي به خور شادگان ادامه يابد ديگر ماهي كه هيچ . سوسمار و ملخي حتی زنده نخواهد ماند . آن وقت خواهي دانست كه چرا مردمان آن خاك خوب براي بيگاري تن به همان شيخ نشين ها مي كشانند تا شايد بتوانند لقمه ناني براي ام سليمه و جاسم و سميه هایشان ببرند. آري دوست ناديده من ! مي شود ساده گذشت و دلخوش بود به "هيچ وپوچ" انگاشتن همه چيز! ساده است اين طور نيست !؟!.

مرد را گفتم :
زندگي زيباست
گفت آري . اما من زنم مرده . جوانم رفته اجباري !


با دوستي
عباث !




پي نوشت : اين يادداشت را نه به جواب كه به گفت و شنودي با دوستي ناديده به بهانه مقاله اي از اين قلم مندرج درروز نامه همشهر ي و همچنين مندرج در شماره آخر مجله كانون شكار نوشته ام .

دو شعر مندرج در متن را هر چه كردم يادم نيامد كه از كجا خوانده ام و از كيست! اين هم از نشانه هاي رسيدن ايام كهولت و پيري ما !

http://commenting.blogfa.com/?blogid=shamoni&postid=33&timezone=12642

سلام عباس جان

مجالش را داری کمی برایت حرف بزنم؟ ... نگو گوشم پر است جان عزیزت ، که مال من هم پر است. و مال همه به گمانم. پنداری این روزها حتی گوش اشیاء هم پر است از بیهوده گویی های ما! .... بلندگوهای دیشب را دیدی که چطور خسته بودند از این همه حرف زدن ِ آدم ها؟ انگار گوشهای شان را گرفته بودند تا صداها خروسک شود! ... خنده دار بود! .... دیده ای وقتی اشیاء ، این خدمتگزاران خوب و خاموش ، از دست ما خسته می شوند و قهر می کنند و کارشان را انجام نمی دهند، چقدر مضحک می شود قیافه ی آدم ها؟ ... فندکی که روشن نمی شود، وقتی می خواهی دلبرانه سیگار ِ زنی را آتش بزنی ... یا تفنگی که ماشه اش نمی چکد، بعد از آن که رفته ای توی بانک و گفته ای دستها بالا! ..... فیلم های وودی آلن! .......

مجری برنامه ی دیشب هم ، برای فرار از آن موقعیت خنده دار ، چنان که در یک چنین احوالی معمول است، لطیفه ای برای حضار گفت. لطیفه بود یا خاطره؟ ... هر چه بود، به هر حال می خواست تلطیف کند اوضاع مضحک ما آدمها را ، در نافرمانی اشیاء. گفت: در دانشگاه استادی داشته که می گفته در این مملکت سه چیز هیچوقت درست کار نمی کند. بلندگوها ، آسانسورها ، و آب سردکن ها! .... خنده ام گرفته بود! ... آخر آن استاد بخت برگشته مرتب با این چیزها سر و کار داشته ... از این طبقه به آن طبقه ... از این بلندگو به آن بلندگو و.............. یکی آب سرد بدهد خدمت آقا!

می بینی عباس؟ از کجاها که سر در نمی آوری موقع حرف زدن .. هی می افتی در خیال این و آن .. دارد می شود شبیه نوشته های تو ، (دور از جانت البته!). داشتم فکر می کردم ، تو اگر می خواستی چیزهایی را ، که این جا و آن جای این مُلک ، درست کار نمی کند برای حضار برشماری ، چه می گفتی. سفر کرده ای ؛ زیاد؛ به از یاد رفته ترین جاهای این خاک. خاکی که می دانم چگونه دوستش داری. راستی تو اگر می خواستی آسانسورهای معیوب زندگی ما را در این خاک نفرین شده ی دوست داشتنی برشماری چه می گفتی؟ ... البته می دانم که با "آسان سُریدن" و با جماعت سخت سَر آسان سُر زیاد میانه ای نداری. شاهدش حرف های دیشب ات راجع به عبور از بیابان ، بدون رمل و اسطرلاب و جی پی اس . فقط با مَشکی و همیانی. این را به مصداق استعاره ای بگیر. راستش من اگر بودم که می گفتم اول از همه خودِ این استاد! ... آنقدر که آن بلندگوها کارشان را خوب انجام داده اند ، این سخنران ها نداده اند. و آنقدر که آسانسورها صاحبان آن تن های فربه را بالا برده اند .............. بگذریم. حیف آن بلندگوها و بالابرهایی که خوب کار می کرده!

اما شب خوبی بود. ستاره ها را نشانمان دادند. موهای سفید ِ سفید ِ زیبا دیدیم.

حالا تو مجالش را داری کمی برایم حرف بزنی؟ ... از دیشب؟ .. یا شب ِ پیش از دیشب ، که یلدا بود؟ ... از شب های دیگر؟ ... راستی قرار بود شبهای مان دوباره کوتاه شود از یلدا که گذشتیم. چرا پس نمی شود عباس؟ .... تو فکر می کنی یلدا تر از اینها را هنوز پیش ِ دارد این مُلک ِ سرد ِ فسرده ی ِ داغ دیده؟ ... نه! نگو: گوش تو که پر بود؟! ...

ما آدمها چه کنیم با این همه تناقضی که داریم .. انباشته ایم و خالی ... سیریم و گرسنه... سیرابیم و تشنه ... متمکن و فقیر ... مایوس و امیدوار. باری ، خوش ایم با دلخوشی هامان. همه. من ، تو ، دیگران. نه؟ ....

دیشب ستاره ها را نشان مان دادند. ستاره های واقعی را که نه. یک چیزی بود مثل سینما. انعکاس خیالی چیزی ، آنقدر رندانه که واقعی بنظر برسد. راستی یادم رفت بزرگترین تناقض مان را بگویم ..... واقعی هستیم و خیالی! ... فکرش را بکن؟ .... ما ... ستاره ها ... پنجاه سال .. شصت سال ... یک میلیون سال ... صد میلیون سال ... پیشکسوت ... مبتدی ...

کجای کاریم؟ اصلا" کجای چه هستیم؟ ...... بله. می دانم. هیچ جای ِ هیچ چیز!

نمایش پوچی ..

"

هانس: خستگی به من می گوید: چرا باید رفت؟ ... پیری پند می دهد: همین جا بمان! ماندن راحت تر است ... ترس به من اخطار می کند: با وحشت روبه رو خواهی شد .... آنها با تجربه هایشان مرا عصبانی می کنند ... می خواهند من در لجنی که خودشان مانده اند بمانم! ... اما سرنوشت من ، سرنوشت آنها نیست ... خاطراتم را دفن خواهم کرد ... همه ی گذشته را ... قبل از اینکه او مرا دفن کند ... همه چیز را فراموش می کنم ... فقط آنقدری را نگه می دارم که برای باز شناختن خودم آن را لازم دارم .... من چیزی جز آن که هستم، نیستم! ... حق دارم که خودم باشم! .... چکمه هایم را برمی دارم ... عصایم را برمی دارم .... کلاهم را برمی دارم .... من احتیاج به هوای کوهستان دارم! .... به سرزمین تندرستی! ....باید به آن جا بروم ... جایی که هیچکس در آن نمی میرد ... به سرزمینی که مردن در آنجا قانونا" ممنوع است .... وقتی آدم به آن جا می رود باید تعهداتی بسپارد ... قول بدهد که هیچگاه نمیرد ... او باید ورقه ی "مردن ممنوع!" را امضا کند ... در آن جا فقط کسی به زندان می افتد ، که از این قانون تخطی کرده باشد ... و به این ترتیب است که آدم مجبور می شود زنده بماند .... همیشه زنده بماند! ... همیشه زنده بماند ... "

تشنگی و گشنگی- اوژن یونسکو

يادداشتي از رضا نظام دوست http://www.nezamdost.blogspot.ir/